زم عزیز اعتراف می کنم که در زندگیم آدم های بر سر راهم قرار گرفتند که هر کدام مرا به سوی کشاندند بعضی ها مرا به چاه و بعضی ها مرا در رکوت و بعضی ها مرا در لابه لای هستی رو به فضایی دیگر که همیشه به دنبالش بودم سوق دادن از این میان بودند کسانی که مرا به رنج که هر دم نفس کشیدنشان در کنارم عذابی بود و بوی عرقشان  چنان بود که خودم را در بیابانی از ریگ های سیاه می دیدیم هنوز هم وقتی به آن ها فکر می کنم خودم را در دخمه ای می بینم که در آن پتک زمان به سرم می زند و فعل های ماضی که از مقابل چشمانم می گذرند.

زم عزیز که هر روزم را با تو می گذرانم دیشب در هیاهوی خنده دوستان که به ستارگان چشم دوخته بودیم ناخود اگاه به یاد دوستان افتادم دوستانی که هر کدام عزیزی هستند برای جان.دوستانی که جسم و روح نالایق من را گرامی داشتند و برای من نشانه ها را خلق کردند و نور را نشانم دادند و مرا از این دوباره پست بودند نجات دادند من هر روز به آن ها سلام می کنم و برای آن ها دست تکان می دهم.دیشب خودم را خوار دیدم در مقابل نور کوچک و او را بزرگ دیدم.