یکی از دوستان در مورد مردم ایران جمله­ای گفت با این مضمون "مردم ایران بسیار راحت به مسائل پیش آمده عادت می کنند و همه مسائل بعد از انتخابات را فراموش می­کنند و به کار خود مشغول می­شوند."

اگر به جامعه ایران نگاه سطحی داشته باشیم می­توانیم این باور را نسبت به مردم ایران قبول داشته باشیم که راحت با مسائل کنار می­آیند اما تاریخ و فرهنگ این مردم حرف دیگری می­زند.این مردم شاید به ظاهر حرف و موضوعی را که به آن باور ندارند، قبول کنند اما در درون خود فریاد می­زنند و همان آتش زیر خاکستر هستند.هنگامی که به تاریخ و حکومت و مللی که به ایران حمله کردند و مردم ایران را به خاک و خون کشیدند و به ظاهر پیروز این ملت شدند و مردم آن­ها را به حاکمیت خود پذیرفتند می­بینیم آن حکومت­ها در آینده نه چندان دور شکست خوردگانی بیش در برابر ملت ایران نبودند و سر تعظیم در مقابل این مردم فرود آوردند به عنوان مثال بعد از حمله اعراب به ایران و یا حمله مغول به ایران، بعد از چند سال چه بلایی بر سر آن­ها آمد و چگونه این مردم این حکام و حکومت­ها را در خود ذوب کردند و حکومت­ها تبدیل به حکومتی شدند که خواست مردم بود.به هر حال این ضرب و شتم و دستگیری و کشتار در این چند روز در خاطر این مردم می­ماند و شاید بتوانند به ظاهر مردم را ساکت کنند اما بی­شک این مردم هستند که  در آینده­ای نه چندان دور این حکام را در خود ذوب می­کنند.

پی­نوشت1:پسرعمه سعید در روز یک شنبه مورخ 31/3/88 در میدان هفت تیر بازداشت شده بود و در شامگاه 9/4/88 آزاد شد.

پی نوشت2:متاسفانه نمی­دانم این شعر از کیست اما خواننده آن استاد محمدرضا شجریان است

...

تو که با عاشقان درد آشنایی

تو که همرزم و هم زنجیر مایی

ببین خون عزیزان را به دیوار

بزن شیپور صبح روشنایی

برادر بی قراره

برادر نوجونه

برادر شعله واره

برادر غرق خون

برادر کاکلش آتشفشونه