سکوت و شب

هنوز هم سخت است باور این که مهندس عزت الله سحابی از میان ما رفته باشد. در میان یادداشت ها و خاطراتی که این روزها از مهندس نقل می شود خاطره ای که مهندس از زمان حضورش در زندان عشرت آباد و همزمانی آن با زندانی شدن امام در آن زندان در سال 42 بازگو کرده است برایم جالب بود و توجهم را از این لحاظ جلب کرد که امام زمانی که زندانی می شود به دلیل احترامی که برایش قائل بودند او را به سلول انتقال نمی دهند و یا غذاهای آن ها با دیگر زندانیان فرق داشته است.

خاطرات زیر از سایت جماران نقل شده است:

"آیا امام و آیت ا... قمی هم توی سلول بودند ؟

نه ، دوتا اتاق بزرگ در حیاط عشرت آباد بود که الآن آنها را خراب کرده اند . جلوی این اتاق ها پرده حصیری کشیده بودند . به گونه ای که داخل آن دیده نمی شد . آقای خمینی در یکی از آن اتاقها و آقای قمی هم در اتاق دیگر زندانی بودند . یک نگهبان هم بین دو اتاق مواظبت می کرد ."

رفتار امام و آیت ا... در زندان چگونه بود و متقابلاً مأموران چه رفتاری با آنها داشتند ؟

حاج آقا حسن کمی شلوغ می‌کرد ، ماموران را صدا می زد و اوقات تلخی می کرد ، اما امام خیلی خیلی آرام بود . یادم است آن موقع ایشان آن قدر اقتدار داشت که وقتی کاری داشت کسی را صدا نمی زد ، فقط قاشق اش را به کاسه اش می زد (‌ مثل زنگ ) و آن گاه مأمورین می دویدند و می آمدند . همه مأموران احترامش را نگه می داشتند"

پی نوشت: شاید بد نباشد که خاطرات مهندس از دوران زندانی شدنش در سال های اخیر را خود مطالعه و مقایسه کنید.